Dag 4
Vandaag hadden we voor het eerst les in ons nieuw academie gebouw. Vrij strakke en moderne architectuur. Het zal wennen worden. Jammer, want het oud gebouw (foto) vond ik veel leuker. Dat is een echte academie. Daar hing nog een speciale sfeer. Al die grote kunstenaars en fotografen zijn daar ook naar school gegaan. Nu zijn wij de eerste generatie in het nieuw gebouw.
In de achtergrond is de Bijloke campus te zien waar we theorie krijgen.
Dag 3
Grijze dag vandaag. Niet veel gedaan. Heel de dag thuisgezeten en ’s avonds met de trein richting Gent voor een nieuw weekje school. Het tweede semester start maandag.
Ik heb mijn sensor drie maanden geleden nog laten kuisen door Nikon en het is weer volledig vol met stof. Zelf durf ik het niet te doen omdat ik niet de handigste ben. Of zou ik het toch proberen? Zijn er tips?
Dag 2
Sommigen denken dat ik geen straatfoto’s meer maak omdat het al zo lang geleden is dat hier nog eens een sterk beeld is verschenen. Dat klopt niet. Ik ben er alle dagen mee bezig. Die camera hangt steeds aan mijn schouder. Op café, in de winkel, op weg naar school, op bezoek… ik neem het overal mee. Altijd ben ik aan het rondkijken voor een uniek moment.
Soms loop ik uren in Gent om wat foto’s te maken en kom ik bevroren terug op kot met twee belachelijke fotokes. Deze week zat ik twee dagen in Oostende. Veel rondgelopen, bijna niets gefotografeerd. Voor school ben ik in november vijf dagen langs de Schelde in Antwerpen foto’s gaan maken. Ik heb er niks van gemaakt. Schoolopdracht compleet mislukt. Ik was beschaamd om mijn foto’s onlangs op de jury te laten zien.
Ik ben er voortdurend mee bezig, maar het is alleen jammer dat het resultaat er niet is. Gewoon één goed beeld zou me al wat meer vertrouwen geven. Vandaag ben ik drie uur gaan rondfietsen in de buurt van Dendermonde. Heb zelfs anderhalf uur in een dorpje rondgelopen en niets deftig kunnen maken.
Soms vraag ik me af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Artur man, ga toch is iets deftigs gaan studeren zoals je vrienden. Behaal een diploma en ga later op een kantoortje werken voor een normaal maandloon. Een job met toch een beetje werkzekerheid. Betaal de huur van je appartement, koop wat eten en kijk ’s avonds met uw lief naar tv… zonder je zorgen te maken of je morgen wel een foto opdracht gaat krijgen omdat je ver blut bent. Maar toch trekt dat onzekere me aan. Het is een beetje een avontuur en daar hou ik van.
Dag 1
Ik ga proberen een maand lang elke dag een nieuwe foto te maken en hier te laten zien.
Het hoeft niet altijd speciaal te zijn. Gewoon elke dag een nieuw beeld proberen maken.
Als er bloggers zijn die willen meedoen zou het wel leuk zijn. Het zijn maar 30 dagen hé!
Vandaag eentje vanonder de douche.
Kot
In het tweede semester hebben we op school een opdracht om ons kot of kamer te fotograferen.
Ik heb deze foto gemaakt en ben er eigenlijk zeer tevreden mee. Ik heb me vooral laten inspireren door Dirk Braeckman. De beroemde fotograaf van de academie. In Brussel ben ik zijn foto’s zelfs in het echt gaan bekijken. Super! Vooral dit werk heeft indruk op me gemaakt. Ik heb er zeker een half uur naar staan kijken.
Natuurlijk hebben de werken van de meesterkunstenaars die ik nu allemaal heb bestudeerd ook hun rol gespeeld bij het maken van mijn foto. Manzoni, Rauschenberg, Klein… ze zitten er allemaal in.
Voelen jullie het ook?
Al ben ik zwaar aan het twijfelen met de foto hieronder. Hier zit toch duidelijk meer gevoel in. En de compositie van het lijnenspel is natuurlijk ook wonderlijk binnen het grijs vlak. Je verkrijgt ook drie ongelijke delen in het beeld, wat niet alledaags is. Ook de ruis speelt in op je emoties en raakt je ziel. Ik zou ze beter op print kunnen beoordelen denk ik.
Binnenkort is op school gaan horen wat ze ervan vinden.
Gezaag
Ik heb mijn Nikon D700 nu al meer dan anderhalf jaar en ik begrijp nog steeds niet hoe je met dat toestel moet scherpstellen. Ik word jaloers als ik die filmpjes bekijk van de straatfotografen in New York die met hun oude Leica’s op straat rondlopen en duizend foto’s maken. Klik, klik, klik… de ene na de andere en allemaal perfect scherp. Zo deed ik dat vroeger ook met een gewone D50. Niet teveel nadenken en gewoon schieten.
Als ik met mijn nieuwe camera op straat zo een “snelle” foto wil maken is het ofwel onscherp, ofwel maakt mijn toestel gewoon geen foto wat erg frustrerend is. Wil je een scherpe foto, dan moet je eerst zachtjes en traag scherpstellen, voordat je het beeld kan maken. Een portretfotograaf heeft daar de tijd voor. Op straat is 1/10 van een seconde een eeuwigheid. Ik kan me daar niet aan aanpassen.
Het is een super camera voor alle soorten fotografie, maar niet voor snelle straatfotografie. Jammer, want van een camera van meer dan €2200 zou je dat wel mogen verwachten. Mijn oude Nikon D50 was echt veel sneller. Je heb natuurlijk wel niet dezelfde kwaliteit en luxe, maar wel scherpe beelden.
Soms denk ik er aan om alles te verkopen en terug met een simpele camera te werken of van merk te veranderen. Maar naar ‘t schijnt is de Canon 5DII nog trager dan de D700. Lang leve de D50! 
Voorbeeldje:
Scherpstelpunt was perfect gericht op de vrouw en ik heb rustig de ontspanknop ingedrukt zonder te forceren.
1/1250 – f3.5 – iso400 – 35mm
Autonoom
In het tweede semester is de belangrijkste opdracht op school ons ‘autonoom werk’. Je kan het interpreteren als ‘vrij werk’ waarbij je volledige vrijheid hebt om te doen wat je wil. De afgelopen maanden heb ik veel tijd genomen om werk van heel wat fotografen te bekijken. Op school was ik daarover aan het praten met iemand die vorig jaar zijn master heeft gehaald en hij zei me dat ik wat meer naar mijn eigen foto’s zou moeten kijken. Hij had gelijk, want daar had ik nog nooit bij stil gestaan. Ik had nog nooit aandachtig mijn foto’s bekeken. Ik kwam tot de conclusie dat mijn straatfoto’s boven al de rest uitsprongen. Maar bij de straatfoto’s was er ook een onderscheid. Je had simpele beelden die op zich wel sterk zijn, maar ze missen dat extraatje. Daarnaast had ik ook een aantal absurde situaties die sterk blijven. Plaats ze in een reeksvorm met een duidelijke titel en je krijgt een krachtige reeks. Al deze foto’s zijn onbewust gemaakt. Nu zou ik me de komende paar maanden graag bezig houden met dit soort werk. Absurde foto’s maken in Vlaanderen. Is zien of het ook lukt als je er bewust mee bezig bent.
Bekijk de reeks “Absurd Vlaanderen” op www.artureranosian.com
Pas op! Het is niet echt bedoeld als een reeks. In feite zijn het maar onbewuste losse snapshots. Zie het eerder als een begin van een reeks waarbij je wat foto’s dat je al hebt gemaakt bij elkaar legt om een overzicht te krijgen. De echte reeks komt er binnen een paar jaar. 
Hasselblad
Ik heb een tijdje geleden mijn eerste foto gekocht. Niet in een galerie, maar in de printkamer op school.
Ik was zo onder de indruk van Britt haar Hasselblad foto, dat ik er wel €5 voor overhad. Achteraan staat ‘oplage 1/1′ geschreven. Dat ze maar snel beroemd wordt zodat ik veel geld kan verdienen.
Eigenlijk ben ik stiekem jaloers op mijn klasgenoten als ik zie hoe goed ze kunnen werken met analoge camera’s en ook achteraf in de donkere kamer. Zo een Hasselblad is een schitterende camera. Je moet het werk van Geraldine (master) eens bekijken. Ongelofelijk!! Vooral dit beeld.
We hebben er massa’s op school, maar ik heb er nog nooit ééntje geleend. Heb wel al een paar keer gewerkt in een studio, maar dat is steeds mislukt. Het lukt me gewoon niet om daar een normaal portret mee te maken. Misschien dit semester eens op pad gaan met een Hasselblad. Als ik het durf tenminste.
Foto: Britt Vangenechten
