Oost west, op kot best!
Ik zal de overgang van 10 op 11 november niet zo snel vergeten.
Het begon allemaal zeer goed. Ik was overdag wat foto’s gaan printen op school, lekker gegeten en had een avondje tv kijken gepland op mijn kot. Want ik wou op tijd in bed te kruipen om de volgende dag om 06.00h op te staan zodat ik vroeg naar Ieper kon vertrekken voor ‘11 november’.
Ik was dus op mijn gemak naar een interessante docu over de Berlijnse Muur aan het kijken. De docu was bijna gedaan en ik checkte even facebook. Dieter had iets gepost over een betoging in Gent waar ik niets van af wist. Op het internet las ik dat het ondertussen al twee uur bezig was.
Snel doe ik 5 dikke truien en 3 jassen aan. En natuurlijk een sjaal en muts! Het was fris buiten en ik was net genezen van twee weken ziek te zijn. Dus deed ik maar genoeg kleren aan om het zeker niet koud te krijgen. Lens wisselen, flits op de camera en het was tijd om te vertrekken.
Zo snel als ik kon liep ik naar het St-Pietersplein in Gent. Vlak bij mijn kot. Ik zag een heleboel politiewagens. In één van de hoeken waren de linkse demonstranten aanwezig. Ik ging daar gewoon bijstaan. Ik ervaarde helemaal geen agressieve sfeer op dat moment. Zelfs toen we op een bepaald moment werden omsingeld door de politie voelde ik me nog op mijn gemak. Ik heb al ergere situaties meegemaakt tijdens betogingen. Helemaal niets aan de hand.
Maar plots begon de politie onschuldige mensen op te pakken. Ze werden gehandboeid en in bussen of combi’s gestoken. Vrij absurd. Ook mensen die er helemaal niets mee te maken hadden. Een man van 50jaar die zeer rustig langs de kant van de straat aan het kijken is wordt als één van de eerste mensen geboeid en meegenomen. Ik vond dat zo absurd dat ik daar foto’s van maakte. Tijdens het fotograferen had ik door dat één van de politiemensen mij aan het filmen was met een videocamera.
Een agent sprak me aan. Hij zei dat het verboden was om foto’s te maken van politie. Mijn antwoord was dat het hier om een aangevraagde manifestatie gaat waarop het normaal is dat fotografen die in beeld brengen. “Meneer, ik ben maar een braaf studentje van op de academie” 
Hij kon er precies niet mee lachen en vroeg zijn collega om “den dezen” ook mee te pakken.
Ik heb geen weerstand geboden en ben steeds zeer beleefd gebleven. En daar sta je dan. Klaar om voor het eerst in je leven geboeid te worden. Ik ken dat enkel van films… Het waren geen echte boeien, maar het was veel erger. Van die plastieke dingkses waar je aan trekt om iets vast te zetten. Je kan het niet meer losmaken, maar enkel harder aantrekken. Net voor ik geboeid werd deed ik mijn sjaal en muts uit en hing mijn camera op mijn rechterschouder.
Niet echt comfortabel. Mijn kodak viel voortdurend van mijn schouder en ik kon het niet terughangen. Ach ja, met een stampvolle bus onschuldigen gingen naar de gevangenis van Gent waar ze ons in groepcellen staken. Dat zijn cellen 7 op 7 meter. Je moet weten dat we daar met meer dan 100 man in zaten en de verwarming op maximum stond. Iedereen was in chock om gehandboeid in zo een cel te zitten. Het was echt niet prettig. Ik had dan nog eens 5 dikke truien en 3 jassen aan. Om maar te zwijgen van die zware kodak aan mijn schouder. Ik hield het een kwartier uit en dan werd ik echt slecht.
Het ging niet meer. Natuurlijk heeft God aan mij gedacht en er voor gezorgd dat één van die honderd onschuldige gevangenen een schaar bij zich had om ons allemaal vrij te knippen. Dat was mijn bevrijding. Snel mijn kleren uit gedaan en naar lucht gehapt. Oef, we kunnen weer verder. Gewoon met twee handen mijn camera vasthouden had mij nog nooit zoveel deugd gedaan.
Na twee uur mochten we de cel verlaten. Iedereen was blij omdat we dachten dat we naar huis mochten gaan. Helaas. Het was om je gerief af te geven. Portefeuille, sleutels, rugzak… ze vroegen aan mij om ook mijn Nikon aan hun te geven wat ik natuurlijk weigerde op een vriendelijke toon. Met lens en flits bij elkaar kost het in totaal meer dan 3000euro… Dat ga ik niet zomaar afgeven in zo een chaos waar ze met alles gooien. Ik mocht het dan op eigen verantwoordelijkheid meepakken. En dan schrijven ze nog met een alcoholstift een klote nummer op u bakkes dat je moet onthouden om te melden tijdens de vrijlating. We hadden geen identiteit meer, we waren nummers.
Ja lap, terug allemaal in de cel. Het verliep rustiger dan de eerste keer. Want de eerste paar minuten in de cel waren catastrofaal. Sommige mensen hun plastieken boeien waren zo erg aangespannen dat ze geen gevoel meer hadden in hun handen. Van achter de tralies staan ze te roepen en te wenen naar de politiemensen die een meter verderop staan. Help, help, help!! Geen reactie van de flikken. Pas na een kwartier zagen gaven ze hulp aan een minderjarig meisje die echt niet meer kon. Ook mensen die naar de wc wouden mochten niet in het begin. Stoere kerels met tranen in hun ogen smeken de politie om naar wc te mogen gaan. Dan hebben ze maar gepist in de cel. Sommige mensen zaten gewoon in de pis omdat er geen plaats was. Dit is België onwaardig!!
Oja, waar zaten we. Tweede keer in de cel (na afgeven spullen) verliep het veel rustiger. In het begin hadden een heleboel “moderne hippies die de wereld gaan redden” jointjes zitten roken. In zo een gesloten ruimte rookt alleman mee natuurlijk. Hierdoor was iedereen chill en maakte niemand nog kabaal zoals in de andere groepscellen. Daar stond iedereen recht en waren ze ook nog eens geboeid terwijl wij los waren en rustig grappen zaten te maken. Ik had geluk dat ik bij deze groep zat.
Ik heb me heel de avond rustig gehouden. Bij de arrestatie geen weerstand geboden. Steeds de politie aangesproken met meneer en mevrouw. Altijd ‘dank u wel’ gezegd. Je moet ze niet tegenwerken op zo een moment. Dat werkt alleen maar in je nadeel. Je hebt wel twee soorten flikken. Goeie rustige flikken die de situatie begrijpen en je hebt er gefrustreerde die zoveel mogelijk actie willen.
Uiteindelijk heb ik 5 uur doorgebracht in de gevangenis. Van 22.00 tot 3.00h. Ik zie het als een ervaring. Heb nieuwe mensen leren kennen. En natuulijk was ik totaal onschuldig net zoals die andere 500 jongeren. Ik was 5 minuten buiten, maak twee foto’s en beland geboeid in de gevangenis. Gewoon het gevoel dat ze u niets kunnen verwijten heeft er voor gezorgd dat deze avond leuker was dan gedacht. In de cel hoorde ik wel dat er zwaar is gevochten na onze arrestatie. Misschien was dat wel mijn geluk om opgepakt te worden. Wie weet had ik tijdens de gevechten een steen tegen mijn kop gekregen of echte problemen met de politie gehad.
Het was interessant om het is mee te maken, maar bij de volgende betoging ga ik toch wat slimmer zijn en me niet zomaar later omsingelen. Of gewoon braaf op kot blijven is ook een optie!
Oei, tis ondertussen vijf uur! Benieuwd of we de trein van 7.00h naar Ieper nog kan halen.
PS. Mijn 5 dikke truien, 3 jassen, sjaal en muts zijn nog van pas gekomen. Ik moest 40 minuten stappen van aan de gevangenis (noord gent) tot helemaal aan mijn kot (zuid gent). Zo zie je maar!
PS2. Nee, ik heb geen foto’s van de betoging. Heb ze verwijderd in de cel om alle bewijzen dat ze tegen mij zouden kunnen gebruiken te wissen. Ook in de cel heb ik geen foto’s gemaakt omdat ze me dat uitdrukkelijk hadden gevraagd en ik geen extra problemen wou. Enkel een foto van mijn gezicht om mijn nummer te onthouden. 
IX
Ik fotografeer dingen die ik niet wil schilderen
en ik schilder dingen die ik niet kan fotograferen.Man Ray
VIII
De camera is mijn werktuig.
Daarmee geef ik een bestaansreden aan alles om mij heen.André Kertész
