Dit moet je zien (3)
Eén van de sterkste beelden van Karina. Ik ben het al 10 gaan bekijken op haar blog en het blijft me nog steeds boeien. Dit is pure straatfotografie. Iedereen kan dit, maar slechts enkelingen zien het. Bekijk het in het groot op haar blog.
FOTO: © KARINA BRYS
Persoonlijk zou ik het niet kunnen. Voor mijn fun en hobby de miserie van een ander persoon gaan fotograferen. Ik weet het niet, maar voor mij wringt er daar iets mee. Ik kan dat niet over mijn hart krijgen.
Pas op, begrijp me niet verkeerd é, een zeer sterk en aangrijpend beeld, maar ik zou zelf als fotograaf met een gevoel zitten dat ik die persoon zijn miserie om de 1 of andere reden misbruikt heb voor mijn plezier en dat voelt voor mij toch verkeerd aan.
Ik ben echt niet de geknipte persoon voor straatfotografie denk ik
Thomas
29/11/2008 op 21:07
Inderdaad, een absolute topper!
Maar Karina heeft nog veel meer in haar mars.
Kijken!!!
René
29/11/2008 op 23:56
Ik begrijp zeer goed wat je bedoelt Thomas.
Als straatfotograaf zijn er verschillende manieren om je onderwerp te benaderen. Je kan respectloos alles en iedereen fotograferen. Als je voelt dat die man het niet graag heeft dat je een foto maakt, maar je trekt je daar niets van aan en maakt met een tele een close-up portret… Zo kwets je mensen! Dat is niet wat Karina doet. Zij heeft respect voor die man. Als ze echt zou voelen dat die man het niet wenst om gefotografeerd te worden zou Karina het niet doen. Dat hoop ik toch.
Deze foto is een klein verhaaltje.
Er wordt niet gelachen met die man.
Dit is straatfotografie.
Artur
30/11/2008 op 04:02
volgens mij werk het beeld alleen maar op supergroot formaat. In eerste opzicht vond ik het niets, maar in langere opzichten kan het me toch bekoren.
nyklyn
30/11/2008 op 08:33
Thomas: ik ben op de eerste plaats op zoek naar beelden met een verhaal. Tegenstrijdigheden (zoals hier) zijn daarbij een thema. Gelijkenissen kan ook. De mens en de reclameboodschap vind ik ook vaak sprekend. De laatste tijd (omdat ik nu veel meer kan spelen met scherpetediepte) maak ik ook meer straatportretten, weliswaar zonder eerst te vragen, maar met alle respect.
Wie de mensen in mijn foto’s zijn, daar maak ik inderdaad geen onderscheid. Straatarm, stinkend rijk en alles daar tussenin kan voor mij.
Dat jij je daar niet lekker bij voelt dat pleit voor jou. Ik zou zeggen, doe er iets mee. De grote ongelijkheid in deze wereld zal nooit verdwijnen, maar we kunnen er naar streven. Maar door enkel bepaalde foto’s niet te maken, zal er vrees ik niet veel veranderen. Daar zijn hardere acties voor nodig
Nyk: mijn fotografie is geen kunst. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vaak behoorlijk het maagzuur krijg van gelul over kunst(fotografie). Zoals ikzelf, is mijn fotografie bijzonder ‘down-to-earth’. Ik wil tonen wat er in onze wereld gebeurt en doe dit aan de hand van de straat, zonder al te veel franje.
Wat niet wegneemt dat ik ook zeker rekening houd met een evenwichtige compositie, mooi licht, kleuren en andere factoren die een beeld ‘mooier’ maken.
Artur: bedankt voor de reclame. Mij blog heeft weer eventjes een behoorlijke opstoot van bezoekers!
Karina
30/11/2008 op 09:57
@karina: idd daar krijg ik ook ‘t schijt van. kunst is vergankelijk en vluchtig en bestaat enkel met een kleine k.
nyklyn
30/11/2008 op 10:16
Alle praat over kunst is gezever.
Het wordt enkel interessant als sommigen je beelden als kunst zien en er dik voor willen betalen. Ik kijk al uit naar die dag.
Artur
30/11/2008 op 14:46
Wat is onzin, en wat niet he…
stuutekeer
30/11/2008 op 15:12
Mijn opmerking was trouwens zeker niet negatief bedoeld hoor! Verre van. Ik vind het trouwens echt knap dat iemand een dergelijk beeld 1) ziet en 2) kan fotograferen. Dus alle respect voor die foto en de fotograaf, zeker en vast
Thomas
30/11/2008 op 21:48
Wauw! Goed gezien
Britt
01/12/2008 op 15:57
Alle verdiende lof én eer aan Karina!!
(Tof van Artur)
IS ook een topper, zeker weten – puur naturalisme…
Erik O,
02/12/2008 op 02:01
Ik snap wat Thomas bedoelt denk ik…Ik zou me ook ongemakkelijk voelen. Misschien denkt die persoon: “Zie die rijke gast mij fotograferen alsof ik een dier uit de zoo ben, ipv mij wat geld te geven”. Of iets in die aard…
Tenzij ik eerst met die man zou praten en vragen of ik een foto mag nemen, zou ik me schuldig voelen of één of andere manier.
Tom
10/12/2008 op 20:12
Eigenlijk zou je eerst de toestemming moeten vragen van de gefotografeerde persoon. Maar als je dat doet is ‘het moment’ en de spontaniteit heel dikwijls al gaan vliegen. In dit geval verdient Karina geen geld aan deze foto (denk ik toch). Bij mij begint het te wringen als je d’er commercieel beter van wordt. Ik vind Stefan Vanfleteren een superfotograaf die superportretten maakt. Ik heb dan ook zijn boek gekocht. Maar al die mensen die daar in staan hebben eigenlijk portretrecht, net zoals de fotograaf auteursrecht heeft. Als onze foto’s ergens gepubliceerd worden zonder onze toelating, dan staan we als fotograaf op ons achterste poten. Maar het portretrecht van de mens op de foto kan ons gestolen worden. En uiteindelijk wordt er wel geld verdient met het boek op de kap van (dikwijls) achtergestelde mensen. Dit is zeker geen persoonlijk verwijt aan Vanfleteren want in zijn geval zou ik waarschijnlijk het zelfde doen, maar echt heel rechtvaardig is het niet.
francistilborghs
11/12/2008 op 11:41
@Francis: De meeste mensen die door Stefan geportreteerd zijn in dat boek hebben daar allemaal toelating voor gegeven, dus dat zit al recht.
Los daarvan wil ik je toch vragen om over deze zin nog eens na te denken “Bij mij begint het te wringen als je d’er commercieel beter van wordt”
Dus als je er niets aan verdient mag het wel, maar als je er wel iets aan verdient mag het niet. Wat is het verschil voor de geportreteerde dan?
Verdienen is overigens erg relatief, de fotograaf wordt hier absoluut niet rijk van. Als fotoboeken zouden worden uitgebracht volgens de wetten van de vrije markt zou dat boek niet zijn uitgebracht, want het is bijna onmogelijk om winst te maken met een fotoboek in Vlaanderen. Als je enige sponsoring krijgt en wat meeval hebt kun je net break even halen of een zeer bescheiden winst.
Een heel ander verhaal wordt het wanneer je foto’s van mensen die dat niet beseffen gaat gebruiken om reclame te maken voor bijvoorbeeld wasmiddel. Dan zitten we bij het échte geld, en bij foto’s die grote inkomsten moeten genereren voor een bedrijf. Dan liggen de kaarten anders dan als een journalist een verhaal vertelt. Wat Stefan doet en net zoals wat Karina doet volkomen eerbaar.
Karel
11/12/2008 op 12:21
@ Karel : OK, Ik volg jouw logica wel. Ik heb zelf een boek geschreven (‘Fietsen in de Dolomieten’) en zoals je zegt wordt je daar niet rijk van. Discussion closed.
francistilborghs
11/12/2008 op 15:35