Archive for the ‘Uncategorized’ Category
Diploma vraag
Voorbeeld:
- Adam: Master diploma psychologie (Unief)
- Bart: Master diploma fotografie (Hogeschool)
- Cedric: Bachelor diploma fotografie (Hogeschool)
- Dries: Geen diploma, enkel secundair
Stel dat deze 4 heren samen op een fotoredactie werken van een krant. Ze hebben alle vier even veel werkuren en presteren hetzelfde resultaat. Verdienen ze dan een verschillend maandloon naargelang de sterkte van hun diploma? Zoja, hoe groot is dat verschil dan ongeveer?
Geldt hetzelfde ook voor een job aan de lopende band in een fabriek of een belangrijke functie in een bank?
Wat als Dries veel meer talent heeft en beter presteert dan Adam? Krijgt Adam dan meer geld omdat hij een diploma heeft en Dries niet? Kan de baas tussenkomen?
Hoe zit het dan met het verschil tussen master en bachelor fotografie? Stel dat Bart en Cedric een duo vormen op de fotoredactie van een kwaliteitskrant. Hoe zit dat dan met hun lonen?
Is er een verschil tussen een master aan de unief en master aan hogeschool?
—-
Beetje veel dezelfde vragen, maar jullie snappen wel waar ik naartoe wil.
Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
Alvast bedankt!
Mama met opa
Zie mijn mama daar eens trots naast mijn opa staan, terwijl Lenin in de achtergrond over het plein waakt. Petros was de naam van mijn opa. Hij staat een beetje stoer op de foto. Zeker met zijn klak op. Een man waar ik echt naar opkijk. Helaas is hij een paar jaar geleden overleden. Maar hij was de enige persoon waarbij ik voor het eerst in mijn leven het gevoel had dat ik op iemand lijk. Niet qua uiterlijk, maar wel het karakter. Mijn opa is een zeer emotionele stille man. Ik weet nog dat alle families waren verzameld en dan is het de traditie dat de oudere mannen de aandacht opeisen, het glas heffen en een speech geven. Maar mijn opa zat op zijn gemak in een hoekje. Tranen in zijn ogen, brede glimlach op zijn mond te genieten van de sfeer. Blij dat zijn dochter en kleinkinderen nog eens in het land zijn. Daar herken ik me in. Maar dat zijn zaken dat je pas achteraf beseft. Of hoe hij geïnteresseerd in een atlas kon kijken. Een atlas was voor mij als klein kind het heiligste schoolboek van allemaal. Hij kon op latere leeftijd maar met één oog scherp zien en toch zat hij passioneel naar het voetbal te kijken… en maar commentaar geven. Ja, dat is mijn opa! Grootouders heb ik wel gemist tijdens mijn opvoeding hier in België. Ik ben maar één keer met mijn opa op stap geweest. Gewoon een wandeling in hoofdstad van Armenië. Hij was een man van weinig woorden, maar hij wist wel goed wat hij zei. Het is dankzij mijn opa dat ik nog nooit een sigaret heb aangeraakt. Nu woont oma al twee maand bij ons. Ze vertelt regelmatig over opa. Dat kan gaan over zeer simpele zaken. Bijvoorbeeld dat haar man zeer snel koude handen en voeten kreeg. Dan begin ik weer te lachen omdat ik me in alles herken wat ze verteld over mijn opa. Ja, mijn opa!
Rond 1980 Yerevan, Armenië
Kleine Artur
Ik ben mijn ouders voor alles dankbaar. Onwaarschijnlijk dat ze op een jonge leeftijd met een klein kindje op ‘avontuur’ gingen in Europa. Ze waren rond de dertig jaar en hadden allebei een succesvolle muziekcarrière in Armenië, maar lieten dat achter zich om mij een mooie toekomst te schenken. We hebben heel wat meegemaakt in de beginjaren. Zowel leuke als minder leuke momenten. Mijn ouders leerden me dat je alles met de glimlach moet doen. Niet teveel klagen zoals andere mensen en de toekomst positief bekijken. Elke dag is een nieuwe dag en je moet er steeds iets moois proberen van te maken. We zijn hier in België van nul begonnen. Echt letterlijk van nul. Gelukkig zijn we steeds de juiste mensen op het juiste moment tegen het lijf gelopen. We hebben twee maand in Brussel gezeten na ons asielaanvraag. Zelfs daar hebben we ons enorm geamuseerd. Na een dag afzien in het ‘klein kasteeltje’ had mijn vader het zo geregeld dat we in een chique hotel konden verblijven op kosten van de Belgische overheid. Haha! In de hoofdstad hebben we toevallig een lieve mevrouw uit Dendermonde leren kennen… en een paar maanden later huurden we een klein appartementje in de Ros Beiaardstad. In september van dat jaar ging ik zonder al teveel kennis van het Nederlands naar het befaamde Heilige Maagd College in onze stad. Twaalf jaar later studeerde ik aan diezelfde school af wat uniek is. En nu zitten we in die andere befaamde school in Gent. Toch wel raar hoe het leven soms kan lopen.
Zomer 1990, Armenië
Aznavour
Hij is één van de weinige Armeniërs waar ik echt trots op ben.
Ik zal nooit vergeten hoe hij in Antwerpen op het podium stond dansen op zijn 81ste.
Mercedes
Ik voel me een beetje schuldig als ik de statistieken van mijn blog bekijk. Dagelijks komen jullie hier met honderden op kijken, terwijl er niets nieuws verschijnt. Niet te geloven! Ik heb geen interessante foto’s, hopelijk kan dit liedje jullie een beetje boeien.
Shalaxo
Zeer populair muziekstuk in de Kaukasus
Wordt gespeeld op alle Armeense huwelijken
F*CK WeGame
Mijn excuses aan iedereen die een mail heeft ontvangen van WeGame.
Gisteren ontving ik een mail van WeGame waarin vermeld stond dat een docent van op de academie een foto naar mij had gestuurd. Ja, dat maakte me nieuwsgierig natuurlijk. Ik moest me eerst aanmelden voor ik de foto te zien kreeg. Tijdens het aanmelden verscheen dan zo een hele lijst van mijn contactpersonen. Voor ik het goed en wel doorhad, heeft het dus iedereen een domme mail gestuurd via mijn naam! Ik schaam me kapot!
Sorry!
Boek
Tentoonstellingen zijn erg interessant om te bezoeken, maar ik kan nooit echt genieten van het werk dat daar hangt. Er is altijd teveel chaos. Teveel mensen. Ik moet alleen kunnen zijn.
Daarom hou ik veel meer van een goed boek. Ik heb er anderhalve maand over gedaan om het fotoboek ‘Trinity’ van Carl De Keyzer te bekijken en voor te begrijpen. Op mijn eigen tempo. Dat lukt me niet op een expositie. Het is wel altijd boeiend om het werk in het groot en echt te kunnen zien.
Ik ben onlangs naar de expo van René Magritte gaan kijken. Het was nog maar een dag geopend. Een massa volk natuurlijk. Tien minuten later was ik weer buiten.
Vorige week heb ik mijn eerste ‘kunstboek’ gekocht met 400 werken van Magritte! Fantastisch! Nu bekijk ik elk werk tien minuten lang. ‘Het rijk der lichten‘ was en is nog steeds mijn favoriet. Maar ik heb een andere topper gevonden: Het domein van Arnheim. Er bestaan verschillende versies. Vooral deze is erg bekend.
Ik heb een veel mooiere versie ontdekt. Onwaarschijnlijk knap beeld! Vraag me niet waarom. Ik heb geen talent om dat uit te leggen. Dit werk raakt me en dat is wat telt.
(Het domein van Arnheim, René Magritte 1938)
(Boek: Atelier Magritte, Uitgeverij Ludion)
