Als fotograaf moet je leren reizen.

Dat waren de wijze woorden van Pieter een tijdje geleden.

Vorig jaar maakte ik mijn eerste echte reis met het doel om foto’s te maken. Ik had al een paar keer in het buitenland gezeten met verschillende projecten, maar dat is niet zo persoonlijk en je hebt geen vrijheid. Nadat ik de Semana Santa reeks van Bernard Onderdonck had gezien,  besliste ik zeer spontaan om naar Spanje te gaan.

Achteraf gezien was dat voor mij een zeer leerzame reis. Ik heb er meer aan gehad dan ik toen besefte. Niet enkel op fotografisch vlak, maar ook hoe je de zaken moet aanpakken. Ik heb bijvoorbeeld teveel tijd verspild en weinig risico’s genomen. In plaats van wat dorpjes te bezoeken zat ik tussen de massa in Malaga.

Ik kijk er positief op terug en zou graag meer van dit soort reisjes maken. Niet teveel verwachten van jezelf en gewoon proberen. Op een dag heb je ervaring genoeg om op een korte periode sterke beelden te maken in een vreemd land. Maar dat is iets dat moet groeien. Vandaar dat ik Pieter heb geciteerd. Het is pas door veel te reizen dat je begint te begrijpen hoe het werkt.

Zelf ben ik geen grote avonturier. Toen ik in juni hoorde dat Frederik voor 5 weken naar Pakistan ging vertrekken verklaarde ik hem voor gek! Daar ontploft elke dag wel een bus en meneer gaat daar wat fotokes trekken dacht ik bij mezelf. Maar hij redt het wel. Hij heeft tenslotte al heel de wereld rondgereisd. Ik wenste hem een goeie reis en een veilige terugkomst. En hij is veilig teruggekomen en met wat voor beelden! Schitterend werk!

Ik zie me dit niet zo snel doen. Al heb ik er ook niet echt een behoefte aan. Ik kijk heel graag naar reportages die in extreme gebieden zijn gemaakt, maar ik kan veel meer genieten van alledaagse onderwerpen. Dat is volgens mij veel moeilijker. Je kan in oorlogsgebieden onwaarschijnlijk sterke beelden maken en als fotograaf afzien van de omstandigheden… toch heb ik altijd het gevoel dat het zo ‘makkelijk’ is. Met veel meer bewondering kijk ik naar “East of Eden” van Carl De Keyzer. Hij vertelt aan de hand van straatfoto’s het verhaal van Oost-Europa na 1989. Dat is voor mij het ultieme fotoboek.

Mijn volgende reis zal wel ergens in Europa zijn om het veilig te spelen en een beetje goedkoop te houden. Deze keer ga ik wel op voorhand boeken, want als je twee weken op voorhand je ticket koopt betaal je het viervoudige. Domme Artur! Maar kijk, dat hebben we toch al geleerd!

Deze week bekeken we op school een filmpje over Doisneau. Het interessante was dat je kon spieken in zijn contact sheets. Iedereen kent zijn bekende beelden wel. Maar nu kon je zien welke foto’s hij er voor en na had gemaakt. Zeer interessant!

Het deed me denken aan een discussie van een tijdje geleden hier op mijn blog. Ik had meer dan 350 foto’s gemaakt tijdens een evenement om dan uiteindelijk 10 redelijk “goeie” foto’s te laten zien. De kritiek was dat ik teveel foto’s had. Het zou leerzamer zijn voor mij om bijvoorbeeld 50 foto’s te maken en ervoor te zorgen dat daar 10 goeie beelden tussen zitten. Een andere schoolgenoot zei dan dat je meer moet kijken en minder fotograferen…

Dit soort meningen en kritieken vind ik fantastisch! Zeker als ik de personen ook ken. Het zet me tot nadenken. Ik hoor heel graag iemand anders zijn mening. Ook al ben ik het er helemaal niet mee eens. Geen probleem. Laat maar komen!! Ik wil niemands mening veroordelen. Het is gewoon een leuke discussie.

Om terug te komen op dat filmpje. Je ziet dus Doisneau zijn beelden. Hij ziet een interessant standbeeld of een accordeoniste en voelt dat daar wel iets speciaals kan uit groeien. Dus begint hij te fotograferen uit verschillende hoeken en standpunten. Het is een manier van zoeken. Je kan daar niet staan wachten tot die ene unieke moment en pas dan een foto maken. Volgens mij lukt dat niet. Soms is het meteen vanaf de eerste keer raak, maar soms heb je het beeld pas binnen 30 opnames.

Betekent dit dan dat je niet nadenkt en zomaar onbewust foto’s maakt? Ja en nee. Soms weet  je op gevoel dat het een bijzonder beeld kan opleveren en maak je 30 opnames en zie je pas achteraf wat je eigenlijk hebt gefotografeerd. Maar op het moment zelf heb je je gevoel gevolgd. Dat is meer waard dan nadenken. Het is ook ervaring. Doisneau weet dat die unieke foto er zit aan te komen. Het is geen portret of landschap waar je rustig u tijd kunt nemen. Bij reportagefotografie draait het om snelheid en goeie keuzes maken. Niet dat ik ooit een reportage heb gemaakt, maar ik denk er zo over. Die paar goeie straatfotokes  waar jullie zoveel lof voor hebben zijn zo toch gemaakt.

Een recenter voorbeeld is  Jimmy Kets. Hij heeft op 6uur tijd maar liefst 1600 foto’s gemaakt en laat 12 foto’s zien. Is er iemand die beweert dat Kets niet bewust heeft gefotografeerd? Ik denk het niet. Dat is gewoon met veel adrenaline en goesting foto’s maken. Gewoon even verstand op nul en alles geven. Oei, heeft hij dan wel nagedacht?

Check ook Cartier-Bresson